Zijn brood verdienen

Als je muziek studeert is het de bedoeling dat je later als muzikant je brood zal verdienen. Een zekere Georges Kaufmann heeft ooit namelijk gezegd: Applaus is heel mooi, maar je kan er de bakker niet mee betalen. Het is best leuk om geld te krijgen voor iets wat je echt graag doet, maar het voelt in het begin heel erg vreemd. Daarom vind ik het ook nog heel erg leuk om concertjes of zo te doen waar je echt voldoening uit haalt. Waar de mensen je komen feliciteren, ook al heb je eigenlijk geen bijzondere prestatie geleverd.

Vanmorgen heb ik nog eens zo’n eenvoudige, maar voldoening gevende opdracht volbracht. Ieder jaar op pinksterdag doen de 12-jarigen uit het centrum van onze stad hun vormsel. Twee jaar geleden had een van de catechistes (valt het jullie niet op dat catechisten bijna altijd vrouwen zijn) een vriendin van mij gevraagd om dwarsfluit te spelen in de vormselmis. Zij kon toen niet, maar had mijn naam en nummer doorgegeven. Ik kon wel en heb toen samen met een andere fluitiste (die toevallig dezelfde leraar als mij had en in hetzelfde jaar zat) en een gitarist de viering opgeluisterd.

Vorig jaar waren er genoeg muzikale vormelingen om tijdens de mis te spelen (en de pianospelende broer van het meisje dat fluit speelde en dat jaar haar vormsel deed). Maar dit jaar kreeg ik weer een telefoontje met de vraag of ik niet wilde meedoen, samen met een piano en contrabas spelende papa van een vormeling, en een mama die sinds dit jaar terug klarinetles volgt. Aangezien ik veel te weinig dwarsfluit speel tegenwoordig vond ik het nu een goed idee om mijn fluit nog eens uit de doos te halen en mee te doen.

Het voelt echt goed wanneer de pastoor je na de repetitie komt vertellen hoe zeer hij het op prijs stelt dat wij zo ons best doen om er ook een mooie viering van te maken (het was wel kattenvals, maar de pastoor is blijkbaar geen echte muziekkenner). Of wanneer de catechisten, deken, diaken en ouders (waaronder mijn vroegere lerares Latijn) je na de viering proficiat komen wensen, ook al heb je gewoon maar wat melodietjes meegespeeld op je instrument. Dat is nu nog eens mooi, dat je de mensen zo kunt raken door iets te doen wat voor jou heel gewoon is. En ik moet zeggen dat het ook wel goed is voor je ego als je bij wijze van spreken de hemel in geprezen wordt in plaats van de (meestal terechte) kritiek die je normaal gezien moet verdragen.

Het applaus heb ik dus al gehad, en het was geweldig. Het brood heb ik letterlijk verdiend, want we kregen een bon om eens mee te gaan eten. Ik moet dus niet meer naar de bakker gaan vandaag.