Sneeuwwitje en een konijn

Vanaf nu vind ik jarig zijn weer leuk. Mijn 18e verjaardag vond ik maar niets, ik zag niet in waarom daar altijd zo’n heisa rond gemaakt wordt. Op 19 voelde ik me bijna volwassen, maar het ging een beetje aan mij voorbij, want wat is er nu speciaal aan het getal 19? Maar 20 worden is een mijlpaal, al kan ik er nog niet volledig van meespreken, aangezien ik pas morgen jarig ben (rond half 4 vannacht, nog enkele uren te gaan). Dan ben ik echt volwassen, klaar om zelf beslissingen te nemen en volledig mijn eigen weg te gaan.

Vorige week kreeg ik van mijn oudste vriendin (die eigenlijk het jongste is, zoals eerder al vermeld) al een boekenbon cadeau. Ik heb in de boekhandel een prachtig boek uitgekozen. Het heet Partituur en het is een verzameling collages gebaseerd op muzieksymbolen. Heel leuk en inspirerend om door te bladeren.

Vandaag kreeg ik van een vriendin op school het meest lachwekkende, maar tegelijkertijd ook het meest originele cadeau dat iemand ooit voor mij bedacht heeft: een krop sla. De vriendin, die zelf een fastfoodmens is, noemt mij vaak al lachend konijn, omdat ik graag groenten en allerlei soorten slaatjes eet. Aanschouw dus hier mijn geweldige sla.

Oké, nu weten jullie ook alweer dat ik een konijn ben. Maar weet je ook al dat ik Sneeuwwitje ervan verdenk een klarinettiste te zijn? Wordt zij niet omschreven als een meisje met een witte huid en bloedrode lippen? Zal ik je even uitleggen hoe dat komt. Het kind studeert zoveel klarinet, dat ze nooit buiten komt en dus niet kan bruinen in de zon. Bovendien heb ik vanavond gemerkt dat je van veel en intensief spelen van die bloedrode lippen krijgt. Nu nog mijn haar zwart verven en dan kunnen jullie mij binnenkort ook Sneeuwwitje noemen in plaats van Konijn.