Crisis

Het is hier crisis: rietencrisis. Het afgelopen uur heb ik vijf doosjes rieten die ik nog had liggen getest. Het resultaat: nul, niks, nada, noppes, zéro. In het zesde doosje (Vandoren nr. 3, tot vandaag nog ongeopend) viel het eerste riet dat ik probeerde vrij goed mee. Nu heb ik dus welgeteld één riet. En eigenlijk durf ik nu niet meer verder te zoeken. Wat als die andere rieten alle negen onbruikbaar zijn? Het dringt stilaan tot mij door dat ik over twee weken op klarinetstage naar Spanje vertrek (tot nu toe zonder echt goede rieten). En dat ik over vier en een half uur repetitie met de harmonie heb (tot nu toe met één riet dat het met wat geluk een halve repetitie volhoudt). Overigens heb ik morgen concert op de markt (buiten spelen is ook weer lekker slecht voor je riet).

Is er niemand die mij goede rieten kan verkopen? (bij voorkeur Vandoren nr. 3 of 3.5) Misschien zal ik toch die andere negen stukjes hout eens gaan proberen.

EDIT:

Uiteindelijk heb ik in totaal drie redelijk goede rieten gevonden in het laatste doosje. En een ultra slap riet voor de repetitie. Daar durf ik zelfs niet mee naar de les gaan. Hoe dan ook, ik zal volgende week nog eens naar Brussel moeten voor een paar extra doosjes rieten. Ja, bij Lemca hebben ze dit jaar al vrij goed verdiend aan mij.

Beestenboel

Het is weer druk in onze tuin tegenwoordig. Er zit al enkele dagen een koppel merels in de haag, dat maar niet kan beslissen of ze elkaar wel leuk genoeg vinden om aan kinderen te beginnen.

Gisteren heeft er in de struik met rode bessen de hele dag een vrouwtjesmerel op een tak gezeten. Ze bewoog amper, precies alsof ze in shock was omdat mijn zus bessen kwam plukken vandaag.

En vandaag ontdekte mijn zus dat er drie katjes (wit met zwarte vlekken) onder ons terras zitten. Ze zitten verstopt tussen het oude terras met klinkers en het nieuwe, houten terras. Dat is inderdaad wel een veilige plaats voor kleine katjes, maar het is toch zielig.

Geslaagde dag

Maandagavond kwam het goede nieuws mij ter ore: ik ben geslaagd voor mijn tweede bachelor muziekschriftuur. Nooit meer notenleer! (excuses voor degenen die dit lezen en niet geslaagd zijn, maar ik moet het veel zeggen, want ik besef het nog niet goed) En terwijl andere mensen nu een welverdiende vakantie nemen, begin ik te studeren voor het ingangsexamen klarinet. Nog 78 dagen te gaan.

Maar een beetje ontspanning kan natuurlijk nooit kwaad. Zo zijn we bijvoorbeeld maandag met onze klas (we zijn maar met vier, maar dat is des te leuker) gaan eten in de Pizzahut en daarna wat door het park en de winkelstraat gaan slenteren. Het resultaat zie je hieronder.

Nathalie had haar poi en haar jongleerballetjes meegebracht. Ze gaf ons meteen een demonstratie.

Judith had het ook al snel te pakken.

Ik kon amper met twee balletjes gooien (ik mis iedere vorm van balgevoel, dat heb ik van mijn tante geërfd). Ik weet alleen niet hoe ik erin geslaagd om precies daar te kijken waar mijn bal niet was.

Liesjes probeerde het drie ballen. Die derde was blijkbaar vrij interessant.

Nathalie toonde ons hoe het allemaal moest. Eerst met één jongleerbal.

Daarna met twee.

En uiteindelijk met drie.

Nathalie is echt wel bedreven in het jongleren. Liesje is daarentegen helemaal gek van eendjes. Zonder nieuwe eendjes de Inno uit gaan lukte dan ook niet.

En zo eindigde deze (letterlijk en figuurlijk) geslaagde dag. Kwaak!

Mijn nieuwe speeltje

Dinsdag was ik nog eens kotstudent voor één nacht. Op dinsdagavond waren we met de hele klarinetklas uitgenodigd bij onze Spaanse klarinettist, die dit jaar zijn master heeft afgerond. Nadien bleef ik bij een vriendin logeren.

Toen ik op woensdagavond terug thuis kwam, stond er een verrassing op mij te wachten. Namelijk dit leuke speeltje:

Yep, een elektrische piano om volgend schooljaar mee op kot te nemen. Ik weet het, het is geen geweldig ding, maar ik ben al blij genoeg dat mijn ouders nog maar eens zo’n investering voor mij doen.

Zo mooi… Zo jammer…

Ik had er lang naar uitgekeken, maar zaterdagavond was het eindelijk zover: mijn jaarlijkse bezoekje aan de Zomeropera op Alden Biesen. Dit jaar stond Tosca van Puccini op het programma. Niet meteen mijn favoriete operacomponist, maar de Zomeropera, dat moet je gewoon meegemaakt hebben. 

Het was een heerlijke avond. Prachtige enscenering alleen … zo jammer dat het orkest achter het decor zat. Als muzikant wil ik natuurlijk altijd graag weten wie er in dat orkest meespeelt. De arme schepsels doen zo hun best en dan worden zelfs niet eens in het programmaboekje genoemd, terwijl er over de zangers een hele biografie geschreven wordt.

Rossini heeft ooit gezegd: Opera zou prachtig zijn, zonder zangers. En dat is een gevoel dat ik de hele opera heb meegedragen. De zangers waren niet slecht, integendeel. Iedereen leefde zich in in zijn rol en zong de sterren van de hemel. Maar die muziek van Puccini, die is zo mooi. Ik had uren naar het orkest kunnen luisteren. Alhoewel … (ja, zelfs het orkest komt er niet vanaf zonder wat kritiek) … de cello’s speelden met veel te veel vibrato, hetgeen toch wel een beetje stoorde als ze solo speelden. En dan de klarinetten, ik was beschaamd in hun plaats. Bij het begin van de beroemde slotaria E lucevan le stelle is er eerst een hele grote klarinetsolo. Die werd zoooo scherp gespeeld, en bovendien nog slecht geïntoneerd ook. Oké, het was al de 25e voorstelling, maar moet je daarom stoppen met mooi te spelen (en dan heb ik het ook over andere dingen dan die ene solo)? Ik dacht het niet. Ik vond het zo jammer, die ene solo heeft de hele magie van de avond gebroken.

Het zal wel weer aan mij liggen zeker, ik zal wel weer te kritisch zijn? Maar … dat betekent nog steeds niet dat ik het niet goed vond. Ik heb een hele leuke avond gehad en begin nu al uit te kijken naar volgend jaar.

Zee(mu)ziek

Oké, ik waarschuw jullie al dat hetgeen hieronder staat vrij raar klinkt. Wat wil je, ik ben gewoon raar.

Ik had de laatste dagen tijdens het studeren van muziekgeschiedenis (of tenminste een poging tot) soms een vreemd gevoel, alsof ik zeeziek was. Opeens schoot me te binnen hoe dat kwam. Je moet weten dat ik tijdens het studeren altijd wel een of andere cd heb opstaan. Wel, kijk eens goed naar onderstaande foto’s.

Zo zag het er gisteren uit.

En zo zit ik vandaag.

Inderdaad, het enige verschil is de plaats van mijn laptop. Gisteren zat ik asymmetrisch ten opzichte van de luidsprekers van mijn stereo-installatie. De muziek waar ik naar luisterde was opgenomen in stereo, zodat de instrumenten verdeeld zijn over de twee boxen. Ik kreeg een heel vertekend beeld van de muziek, omdat ik dichter bij de linkerbox zat. Nu zit ik in het midden en heb ik er geen last meer van, van die stereomisselijkheid.

Muzikanten in de Metro

Soms staan er zulke grappige artikeltjes in de Metro. Vind je de woordspeling in de titel van het onderstaande tekstje?

Ja, ik had het wel degelijk over het woord optreden. Wist je trouwens dat het gisteren ook de verjaardag was van Chick Corea? Hij werd er al 67. Vorig schooljaar ben ik naar een van zijn concerten gaan luisteren in Bozar. Naast het feit dat hij een geweldige pianist is (voornamelijk jazz) in het ook een eersteklas entertainer. Ik hoop dat hij nog lang blijft optreden.

Donderdag de twaalfde

Ik heb er niet echt schrik voor, voor vrijdag de dertiende. Deze keer was donderdag de twaalfde mijn ongeluksdag. Ik heb soms zo van die dagen dat ik vreselijk onhandig ben. Zo ook gisteren. 

Ongeluk 1: Er had mij niemand verteld dat het de hele dag zou gaan regenen, dus ik had mijn leuke schoentjes aan (die vanachter open zijn). Ik kwam dus al met natte voeten op school aan, en daarna moest ik nog eens terug de regen in om een broodje te gaan halen. De hele dag heb ik dus met mijn natte schoenen rondgelopen.

Ongeluk 2: Nadat ik ‘s middags veel te lang in het koffiekot was blijven hangen (en ik had niet eens kleingeld voor koffie) besloot ik toch maar even te studeren. Eenmaal in mijn klas kreeg ik het aan de stok met mijn pupiter. Wil een mens eens studeren, zit je eerst een kwartier te prutsen om die pupiter hoger te krijgen. Ach ja, het zal wel weer aan mij liggen.

Ongeluk 3: Nummer drie was één van die dingen die ik mezelf nooit zal vergeven. Al is het gelukkig toch niet slecht afgelopen. Na het klasconcert van klarinet wilde ik mijn trein nog halen. Zo stom als ik ben neem ik zonder nadenken mijn klarinetkist op, die nog niet toe bleek te zijn. Een paar stukken van mijn bes-klarinet de grond op. Was dat even schrikken! Gelukkig is er niets mis met het instrument. Alle kleppen sluiten nog normaal, er zit alleen een heel klein krasje op een van mijn tonnetjes. Vanaf nu altijd drie keer controleren of ik de kist wel gesloten heb.

Ongeluk 4: Ik was zo ondersteboven van bovenstaand ongeluk dat ik op mijn weg naar buiten bijna uitschoof op de trap (kwam door de leuke, maar natte schoentjes). Ik herinnerde mijzelf eraan dat ik niet te hard moest lopen over de natte Brusselse kasseien. Al mocht het ook niet te traag gaan, want dan zou ik mijn trein missen. Ik was onderaan de Kunstberg (4 minuten voor het vertrek van mijn trein), ik nam de draai, er kruisten mij twee mensen, ik ontwijk ze en schuif uit. Ik ben maar een lichtgewicht, dus als ik val ik het meestal niet zo hard. Maar ik had op mijn rug twee klarinetten en een laptop, hetgeen toch wat extra gewicht geeft. Ik heb mijn trein nog gehaald, maar zit hier nu wel te schrijven met een enorme blauwe plek op mijn rechterbil en spierpijn over mijn hele rechterbeen.

Stuurt iemand me op de volgende donderdag de twaalfde alsjeblieft een sms-je als het gaat regenen?

Een nieuwe zonsopgang

Voor het eerst sinds december 2007 had ik een vrijdagavond zonder harmonieleer (op school, want ik ben wel naar de academie geweest). Ik heb van de gelegenheid gebruikt gemaakt om voor het eerst terug naar de harmonie te gaan (zonsopgang, Aurora, snap je de link?). Het was best leuk om iedereen terug te zien, en iedereen was blij om mij terug te zien. De dirigent stond nog in de file, dus dirigeerde de hulpdirigent. Het waren vrij saai stukken, maar zo merkte ik hoe veel vooruitgang ik op een halfjaar geboekt hebt wat betreft de afwerking. Blijkbaar heeft de dirigent al enkele originele directiepartituren meegesjaard, voornamelijk van de leuke stukken die op dit moment op de repertoirelijst staan. Dat krijg je natuurlijk als de familie Deckers de kast niet meer beheert. Zodoende heb ik alweer een project meer deze zomer. (partiturenkast Aurora opruimen en opnieuw indexeren, staat genoteerd) Ik heb ondertussen op mijn Mac ook een databaseprogramma, Bento, aangezien die stomme OpenOffice niet Open wilde gaan. Ik kan me dus tijdens de hele vakantie amuseren met het ingeven van al mijn quotes, muzikale grappen, boeken, cd’s, foto’s, partituren uit mijn eigen onoverzichtelijke hopen in de kast en partituren van de harmonie. Iemand nog iets anders dat geïndexeerd moet worden? 

Op kot

Gisteren was ik in Leuven om een bezoekje te brengen aan mijn kot voor volgend jaar. Het is vrij klein voor twee personen, maar meteen toen ik binnenstapte kreeg ik het juiste gevoel en dat is het belangrijkste. Mijn zus krijgt een eigen kamertje, naast de badkamer (met ligbad, omdat een douche niet onder het schuine dak paste) en ik slaap en studeer gewoon in de keuken (ik heb wel 2 dakvensters, en mijn zus maar 1, nah). Het is op de vierde verdieping en we moeten eerst tot het derde met de lift en dan via een heel smalle wenteltrap verder naar boven.

De ligging is geweldig: aan het Ladeuzeplein, in het midden van het centrum, vlakbij de bushalte én de Fnac. Al is dat laatste wel vrij gevaarlijk. Omdat ik tijd genoeg had kon ik het niet laten om even binnen te springen en … buiten te komen met de nieuwe cd van het Jef Neve Trio in mijn bezit. Geweldige muziek, vooral Für Lize, het stuk dat ook gebruikt wordt als intro voor Jefs programma op Radio Klara.

Ik vind het best wel spannend, het idee om op kot te gaan, ik kan niet wachten tot volgend schooljaar.